Rozdział 1 Jak pies spuszczony ze smyczy

       Wika, Sylwia i Marlena wracały ze szkoły. Chodziły do trzech innych klas. Wesołe głośno się śmiały i rozmawiały. Za nimi szło kilku chłopaków, też się śmieli. Wika zauważyła wśród nich Kubę, z którym uczyła się w klasie.

                                                                   ***

     Wika była średniego wzrostu szczupłą blondynką o obciętych do uszu bardzo jasnych włosach. Miała prawie czarne oczy i zadarty mały nos obsypany drobnymi piegami. Ten komplet wyglądał uroczo na jej buźce. Uśmiech, no coż zęby szpecił stały aparat. Chodziła do szkoły zazwyczaj w spodniach, rzadziej w spódnicach. Z pozoru może i była ładna, ale...

                                                                  ***

        Marlena średniego wzrostu brunetka o trochę puszystej budowie. Zawsze nosiła falowane włosy związane w kucyk. Podobno nawet do spania ich nie rozpuszczała. Niektóre dziewczyny uważały, że gdyby je rozpuściła ukryła by pod nimi duże uszy. Lecz ona się tym nie przejmowała. Dziewczyna miała zielone oczy, które przysłaniały krótkie, ale gęste rzęsy. Marlena gustowała w ciemnych dżinsach i bardzo często przychodziła w nich do szkoły.

                                                                  ***

        Za żadną z 3 przyjaciółek chłopaki nie oglądali się tak jak za... Sylwią, wysoką chudą szatynką o niebieskiech oczach, które przysłaniały długie i gęste rzęsy. Włosy związywała tylko na wf, bo sięgajace do pasa plątały się, gdy tylko schyliła głowę. Piękny biały uśmiech zniewalał każdego do kogo się uśmiechnęła. Mały zgrabny nosek idealnie pasował do drobnej twarzyczki. Wybierała ubrania, które podkreślały jej figurę. Poruszała się z gracja, prawie jak modelka. 

                                                                 ***

       Piiiiikkk!!! Na dźwięk wiadomości na czacie przerwałam pisanie. Weszłam w zakładkę czata i zobaczyłam wiadomość od Kuby. Czego on może ode mnie chcieć? I przeczytałam:

                
Kuba: Hej! ;) Dałabyś mi numer do tej twojej ślicznej przyjaciółki?

                                               Mam do niej sprawę :P

    

    Zignorowałam go. Jak śmie? Czy myśli, że ja nie mam uczuć? Zawsze Sylwia jest lepsza, ładniejsza, chudsza. Jeśli ktoś jest najlepszy to TYLKO Sylwia, ale i tak ja z Marleną jesteśmy lepsze od niej w nauce. 

      Kuba: To jak? Dasz mi numer do ślicznotki? 

      Ja:     Oczywiście, że nie. Jeśli chcesz go mieć, sam go zdobądź. 

               Taki twardziel z ciebie, a nie umiesz zdobyć nr tel. do "ślicznotki"? 

      I więcej nic nie napisał. Bardzo dobrze.

      Z Marleną przyjaźnimy się od IV klasy podstwówki, kiedy doszła do nas i nie było wolnej ławki, usiadła do mnie. Mimo to, że nie jest szczupła bardzo ją lubię. Nasza przyjaźń przetrwała do II klasy gimnazjum. Niestety nie trafiłyśmy do tej samej klasy, ale mieszkamy w tym samym bloku, więc często się widujemy. 

      Z Sylwią było inaczej. To ona się przykleiła do nas. Dziewczyna nie jest wredna, ale czasem  opryskliwa i potrafi się zachowywać jak pusta lala. Nawet nie zdaje sobie sprawy  jak bardzo denerwuje mnie i Marlenę to, że chłopaki uganiają się za Sylwią jak pies spuszczony ze smyczy za właścicielem. Postanowiłam, że gdy tylko nadarzy się okazja to jej to wygarnę. Mieszka w tej samej klatce co Marlena. Przeprowadziła się w I gimnazjum, ale nie chodziła do tego co my.

Czasem poprostu chciałabym, żeby się odczepiła. Daje mnie i Marlenie porady dotyczące chłopaków. Przez nią też często kłócę się z moją przyjaciółką. Tak jak ostatnio:

- Marlena, nie jesz za dużo? - spytała Sylwia popijając zieloną herbatę bez cukru.

- O co ci znowu chodzi, Sylwia? - prawie krzyknęła Marlena. 

- No wiesz, ja wypiłam filiżankę zielonej herbaty bez cukru, a ty odkąd tylko weszłyśmy do Wiki zażerasz te ciastka. A potem żalisz się, że nikt cię nie chce, że jesteś gruba. 

- Wiesz, Sylwia. Teraz już przesadziłaś, a poza tym nikomu się nie żalę

- Co? Bo powiedziłam ci prawdę? Boli co? - Sylwia zaśmiała się ironicznie.

- Jak możesz?! To moja sprawa co jem i co piję! Ty chcesz to sobie pij nawet wodę z sedesu, a mi nie dyktuj co ja mam "zażerać"!

- Nie chcę tego słuchać! Cześć, Wiki! 

I wyszła trzaskając drzwiami. Dobrze, że nie było rodziców, bo miałabym kłopoty. 

Potem Marlena zaczęła krzyczeć, czemu jej nie broniłam. 

- Marlena! Pogadamy jak ochłoniesz. A teraz przepraszam, ale wyjdź. Mam dość krzyków.

I wyszła też trzaskając drzwiami. 

To był piątek. Dziewczyny pogodziły się dopiero w poniedziałek w szkole, oczywiście z moją pomocą. 

Przez te dwa dni przychodziły do mnie, ale pojedynczo. 

Sylwia tak naprawdę to mnie traktuję jak przyjaciółkę. To do mnie wpada zawsze, gdy ma problem, nie do mnie i Marleny. Zwierza się tylko mnie. Marlena mi, a ja tylko Marlenie.